Dag 19 Yosemite - Half Moon Bay

Weer heerlijk geslapen, we slapen toch beter in de camper middenin een Nationaal Park dan in een hotel met airco. Helaas ben ik al de hele vakantie neusverkouden en werd vanochtend wakker met keelpijn. Fikkie gisteravond was een uitdaging, slecht hout, maar ik ben niet voor een gat te vangen, fikken zal het! Een paar extra aanmaakblokjes deed wonderen. Cyriel moest een aantal keer naar de rivier lopen om hem weer uit te krijgen ;).

Laatste foto Yosemite Valley

Vandaag willen we voordat we Yosemite verlaten nog de Giant Sequoia's zien. Hiervoor moeten we een ruim een uur door Yosemite kronkelen. De wegen zijn niet alleen een en al bocht, ze kantelen ook. Net een achtbaan. We parkeren bij Wawona Hotel en nemen de shuttle bus naar het stuk bos met de bomen. Er zijn mooiere wandelingen, maar daar hebben we de tijd niet voor. En om eerlijk te zijn, de energie ook niet meer. Je wilt niet weten hoe onze kuiten voelen na gisteren. We zijn via de Grizzly Giant Tree naar de California Tunnel Tree gelopen. De bomen zijn gigantisch, het is niet vast te leggen op een foto. Onderweg zie je ook een paar omgevallen bomen, dan zie je pas goed hoe dik ze zijn. Omvallen is trouwens de enige manier waarop deze giganten dood kunnen gaan. Ze kunnen tegen vuur, sterker nog, dat hebbem ze nodig om te groeien, anders ontnemen andere bomen het benodigde licht. Zo, weer een lesje uit het grote Trotter boek ;).

California Tunnel Tree

Na dit bezoekje hebben we nog 4,5 uur rijden voor de boeg. Je ziet het landschap langzaam veranderen van bergachtig met bossen naar goudgele heuvels met af en toe bosjes bomen. Net Teletubbieland, maar dan geel in plaats van groen. Dat gele gras zou ook dor gras kunnen zijn, California kampt al jaren met droogte. Het is hier ook best warm, zo rond de 33 graden. Net als gisteren trouwens. Tot nu toe bijna continu mooi weer gehad, alleen heel klein beetje regen en harde wind in Capitol Reef, wat kou op weg naar Yosemite en hitte (38 graden) in Zion. Zelfs in Las Vegas zijn we de dans ontsprongen, daar was het tussen de 32 en 35 graden, koel voor deze tijd in het jaar.

Gedeelte van deze tekst heb ik trouwens geschreven terwijl we op de snelweg reden richting San Francisco. Er kunnen wat typefouten inzitten, want je kunt merken dat California failliet is. De snelwegen zijn echt slecht, het lijkt soms de weg naar Bodie wel. Onderweg eindelijk dag 15 t/m 18 kunnen plaatsen geparkeerd naast een McDonald's, daar is altijd gratis WIFI. De omgeving wordt steeds minder mooi, veel bedrijventerreinen en wat industrie. De tijd van scenic byway's zijn voorbij, snif.

We verblijven vannacht op een campground in Half Moon Bay State Park, zonder hook-up, maar wel bij de oceaan, leek me leuk. Nou, dat hebben we geweten. Om bij Half Moon Bay te komen moet je een enorm lange brug over waar veel wind stond. Niet bepaald een pretje met een RV, ik zat met samengeknepen billen naast Cyriel. Ik wist zeker dat we eraf geblazen zouden worden. Maar ook dat hebben we weer gered :). Heel apart, in de bergen met afgronden naast me frons ik hoogstens een keer, maar met dit soort bruggen vlak boven een ruige zee.... slik...

Al vanaf vanaf de brug zag je wolken hangen boven de heuvels en ja hoor, San Francisco maakt zijn reputatie waar. We rijden van een zonnig 25+ zo een donker, winderig, koud en mistig gebied binnen. De plek was echt top, we stonden weer aardig vrij en op loopafstand van de oceaan. Maar het was KOUD en NAT. Bij elke windvlaag kreeg je een fijne mist over je heen, wordt je heerlijk klam van. Eerst alvast zoveel mogelijk ingepakt zolang het nog een beetje licht is. Daarna wat gegeten en het vuur flink opgestookt voor een beetje warmte. Al die arme zielen met tentjes zag je helemaal ineengedoken bij hun vuurtje zitten. Vroeg naar bed gegaan, morgen vroeg op om de camper in te leveren. 's Nachts begon het zelfs te regenen.

 

Dag 18 Yosemite

Vandaag iets eerder opgestaan. We willen de Vernal Fall Footbridge trail lopen vandaag. Dit is een wandeling van ongeveer 3 km. De afstanden van de trails lijken steeds weinig, maar door het stijgen, dalen over oneven paden met soms klauterpartijen ben je veel langer omderweg dan als je in Nederland door het bos wandelt. Dit pad is volledig geasfalteerd en zal dus niet moeilijk zijn.

Helaas, de werkelijkheid is anders. Moeilijk is hij niet, maar wel zwaar. Hij gaat bijna continu stijl omhoog, je voelt je kuitspieren verzuren. Regelmatig kort gestopt om de spieren rust te gunnen. Na 1,5 km stonden we op de brug met in de verte de Vernal Fall (waterval). Daar besluiten we toch verder te gaan naar de top van de waterval. Dit doe je via de Mist trail. In het begin klim je rustig, maar daarna kom je bij een stenen trap die helemaal naar boven voert. Je snapt ook meteen waarom het de Mist trail heet. Je krijgt regelmatig watermist/dampen over je heen. Het pad wordt ook steeds gladder. Niet echt een pad waar ik weer naar beneden zou willen gaan. Gelukkig wist ik al dat je ook via de John Muir trail terug kunt lopen. Die is een stuk langer, maar minder eng.

Bijna boven...

Vlakbij de waterval op een rotsblok even zitten relaxen voordat we het laatste stukje klimmen. Wat een uitzicht en wat een geweld. Het geluid van het neerstortende water is oorverdovend. Bovenaan staan hekken om te voorkomen dat je per ongeluk te dichtbij komt, uitglijdt en meegesleurd wordt. Helaas is er vorig jaar volgens mij iemand zo stom geweest in Yosemite om over het hek te klimmen, die heeft het niet overleefd. Ik weet niet of dat bij deze waterval was. Maar je ziet verderop alweer mensen halsbrekende toeren uithalen voor de ultieme foto.

Gehaald!

Na de Vernall Fall zijn we via de John Muir trail terug gelopen. Dit was zeker 5 km terug naar de vallei. Vanaf deze trail kon je ook de Nevada Falls zien, hier naartoe lopen zou nog een heftige klim zijn dus die hebben we maar overgeslagen. Het eerste gedeelte van de John Muir trail was weer stevig klimmen en daarna alleen nog maar naar beneden, wat trouwens ook best pittig is. Je moet jezelf constant afremmen en het pad is alles behalve vlak. Hier liepen we regelmatig hele stukken alleen. Alhoewel je hier volgens mij minder kans hebt om een beer tegen te komen, praat ik toch regelmatig hard om eventuele ontmoetingen te voorkomen. Je wilt een beer laten weten dat je eraan komt en vooral niet laten schrikken. Na een pittig stuk lopen zijn we weer bij de brug. Hier vandaan is het 1,5 km naar de shuttle bus, stijl naar beneden. Het is inmiddels een stuk warmer en je ziet mensen die naar boven gaan het erg moeilijk hebben. We zijn in totaal meer dan 300 omhoog gegaan.

Nevada Falls

Ok, niet helemaal alleen op John Muir trail

Ruim 3,5 uur nadat we begonnen zijn, stappen we weer in de shuttle bus. Met pijnlijke benen, maar met een heel happy gevoel. Gisteren had ik niet gedacht dat het nog zou lukken een flinke trail te lopen in Yosemite. En gedeeltelijk zonder massa's toeristen. Een verademing.

Terug bij de camper uitgebreid gelunched en heerlijk gerelaxed. 's Avonds wat in Curry Village gegeten, wat opgeruimd en natuurlijk een heerlijk vuurtje gemaakt. Vanavond is de laatste avond in Yosemite. Morgen gaan we naar onze laatste stop met de camper vlakbij San Francisco. Hopelijk komen we onderweg een eettentje met internet tegen. Hier is gratis internet ver te zoeken of we kijken niet goed. Maar we hebben ook geen zin om veel tijd te besteden aan een zoektocht naar internet. Vakantie eerst, blog later ;).

Half Dome

Hertje bij Curry Village, hoezo gewend aan mensen

Dag 17 Yosemite

Fantastisch geslapen, het was heerlijk koel. Voordat we sliepen hoorde we een geweerschot, waarschijnlijk een waarschuwingsschot van een ranger naar een beer. Ze doen hun best om beren zover mogelijk van de mensen te houden. Meer als bescherming voor de beren dan voor ons. Als beren eenmaal menselijk voedsel te pakken hebben gehad, is de kans groot dat ze agressief tegen mensen worden. En dan moeten ze afgeschoten worden. Aan het begin van de nacht schrikken we allebei wakker. "GO, BEAR, GO" hoorde ik een man schreeuwen en daarna een hoop geschreeuw. Niet moeilijk te raden wat daar gebeurt. Een beer op de campsite. Vanuit ons bed konden we zien hoe rangers daarna de campground Lower Pines en die van ons extra gingen patrouilleren. Overal zag je zaklampen flitsen en auto's rondrijden.

's Ochtends ging ik inchecken en hoorde dat er inderdaad een beer was verschenen op een plek waar mensen nog lekker zaten te kletsen. Waarschijnlijk toch voedsel te open neergelegd. Je moet het eigenlijk binnen armlengte afstand houden als je aan het eten bent. Ben je klaar, direct opbergen. Die beesten kunnen eten kilometers ver ruiken. En waarom zou je uren besjes plukken als er calorierijk eten klaar voor je ligt :).

Lekker rustig dagje van gemaakt. De vermoeidheid begint nu echt toe te slaan en ook al slaap ik goed de laatste nachten, merk ik dat de energietank ff leeg is. De hele ochtend geluierd rond de camper, Cyriel heeft nog een dutje gedaan. 's Middags hebben we een korte wandeling gedaan naar Lower Yosemite Falls. Wat een machtig mooi gezicht is dat zeg. En druk. Het is zondag en het is een van de makkelijkste wandelroutes in het park. We zijn een stukje verder gegaan dan het pad, wat klauteren over rotsblokken richting de waterval. We letten goed op wat we doen, als iets niet veilig lijkt, doen we het niet. Maar als je ziet wat veel andere toeristen uithalen, niet normaal meer. En als 1 het doet, volgt de rest vanzelf en je ziet gewoon dat ze niet nadenken over wat ze nou eigenlijk doen. Ze volgen gewoon als makke lammetjes. Dat er niet meer gewonden vallen is een wonder. En nee, het is niet handig om van rotsblok naar rotsblok te springen op je gympies met een enorme Nikon in je hand.

Lower Yosemite Falls

Op de terugweg wat boodschappen gedaan in Yosemite Village en koffie gedronken in Curry Village. Dit is een kamp met witte tenten waar je kunt verblijven als je niet in een duur hotel wilt zitten en verder niet kampeert. Lijkt mij niet erg comfortabel. Gezellig ziet het er in ieder geval niet uit. Erbij zitten wat eettentjes en een koffiecorner die we natuurlijk uit moeten proberen. Peet's koffie serveren ze hier, dus het moet goed zijn :).

's Avonds weer een paar burgers op de bbq gelegd (verrassend) en goed fikkie gestookt (verrassend). Onze linkerburen zijn al vertrokken en aan de rechterkant staat een man alleen, zonder tent, maar met een 2-persoonsbed (serieus, hij haalde een volledig spiraalbed uit zijn truck). Lekker rustig dus. Er wordt veel gecontroleerd op beren, de ranger liep zelfs de lege plek op om uitgebreid te onderzoeken. Na dat berenincident van gisteren zitten we toch iets minder ontspannen. Regelmatig schijnen we even in de rondte met de zaklamp.