Dag 7 Arches - Moab

We hadden de wekker om iets voor zessen gezet om de zonsopgang te zien. Hiervoor hoefden we eigenlijk niet ons bed uit, hij kwam recht tegenover ons achterraam op waar we slapen. Heel gaaf gezicht. Ik ben er wel uitgegaan om buiten ervan te genieten. Was schitterend. Vervolgens heb ik Cyriel zo gek gekregen om in alle vroegte een korte trail van ongeveer een uur te lopen naar Broken Arch. Deze startte vlakbij onze plek. Dus al voor 7 uur waren we op pad. Heel speciaal om zo in alle vroegte door de natuur te lopen. Alleen was ik er in het begin ervan overtuigd dat er slangen op de loer lagen, dus Cyriel mocht geen stap zetten zonder alle bosjes af te speuren. Alleen konijnen en hagedissen gezien, dus ik kreeg al snel het sein all clear. Wel bleven we opletten, het is natuurlijk wel de vrije natuur en die is hier iets wilder dan in Nederland.

Zonsopgang Devil's Garden

Broken Arch

Om 9 uur moesten we ons melden voor de Fiery Furnace hike. Deze mag je allern lopen met een permit en onder begeleiding van een ranger. Gelukkig had ik deze al een tijd terug via internet besteld, want alle groepen zaten vol tot zaterdag. De permits hadden we gisteren al bij de Visitor Center afgehaald. Met zo'n 25 man gingen we op pad, we waren de enige Europeanen.

Het is een wandeling van 3 uur, wel stopt de ranger af en toe voor een praatje. De wandeling gaat door een soort doolhof van rotswanden. Dit vergt veel klim- en kluiterwerk met een paar hele pittige stukken. Voor mij waren de meeste afdalingen en klimpartijen extra lastig omdat ik niet bepaald lange benen heb. Cyriel heeft mij regelmatig moeten helpen en ik ben ook vaak zittend naar beneden gegaan, ik wou geen gezwikte enkel riskeren. Als je niet zelf lopend verder kunt, is er een reddingsactie van 5-6 uur met 8 man nodig. Er kunnen geen helicopters bij en mobieltjes en zelfs gps werkt daar niet door de hoge rotswanden.

We werden tijdens de wandeling aangesproken door een ouder stel, waar we woonden in The Netherlands. Amersfoort? WOW, amazing. Daar woont hun dochter ook. It's a small world.

We moesten ook door een paar smalle kloven waarbij je jezelf langs de rotwanden moest voortbewegen. Je had 2 opties, tegen elke wand 1 hand en 1 voet plaatsen, of de makkelijkere versie, met je rug tegen de ene wand en je voeten tegen de andere. Dat op zich ging wel, maar jezelf in die positie krijgen en daarna weer op de grond komen was een uitdaging. Je moest ook een aantal keren flink springen over diepe spleten en langs afgronden lopen. Als je hoogtevrees hebt of moeite hebt met klauteren, moet je het niet doen.

De Fiery Furnace had voor ons een speciale lading. Het heeft er een tijdje sterk op geleken dat mijn colitis aanval niet over zou zijn voor deze vakantie. En vervolgens was het de vraag of Cyriel door het plaatsen van de pacemaker wel in staat zou zijn om deze wandeling te doen. Eigenlijk waren we tot een paar weken geleden ervan uitgegaan dat we deze hike moesten laten schieten, terwijl we hem erg graag wilden doen. Dat hij vervolgens door kon gaan en ook nog zonder problemen is verlopen, was een heftige knuffel en high five aan het eind waard :).

Dit is de een van de weinige foto's die het vandaag gered heeft.

Na de hike voor het eerst bij Danny's gegeten, een keten die voornamelijk ontbijt serveert, 24 uur per dag. Stelletje mafketels hier. Ze hebben ook andere maaltijden. Ook hier rol je weer tonnetje vol naar buiten. Daarna naar onze campground gegaan, Canyonlands RV. Lange rijen met campers, niet echt ons ding. De plek die we eerst toebedeeld kregen beviel ons helemaal niet. Gelukkig konden we tegen een kleine meerprijs op een ruimere plek ver van de weg staan. De weg waaraan hij ligt is best druk. Het zwembad ligt ook pal aan de weg, heel apart, maar hij is er niet minder verfrissend om.

's Avonds voor de verandering uit eten geweest, was life muziek van een folk trio buiten. Was erg gezellig. We hebben voorgerecht en toetje gedeeld, maar toch was het weer veel te veel. Ik pas straks niet meer in het vliegtuig ben ik bang.

Terug bij de camper wilden we de foto's van vandaag overzetten, toen we iets wilden herstellen besloot Apple dat dat een goed moment was om ongevraagd foto's direct van het fototoestel te verwijderen. Consternatie allom. Het waren precies de foto's van de Fiery Furnace. Ik in tranen en Cyriel gelukkig de kalmheid zelve. We hebben het geheugenkaartje apart opgeborgen en Cyriel gaat thuis proberen of hij ze terug kan halen. Ik hoop het echt, waren erg leuke foto's van de hike. Maar gelukkig hebben we de herinnering nog. Maar had jullie graag laten zien hoe we stoer door die rotsspleten aan het klauteren waren, nu gelooft niemand ons natuurlijk.

Om het feest extra groot te maken vertoont mijn creditcard kuren. Transacties worden regelmatig afgebroken, maar hij is niet geblokkeerd. Waarschijnlijk is hij beschadigd, niet zichtbaar in ieder geval. Dus Cyriel moet me regelmatig redden bij een kassa met zijn creditcard.

*edit* Het is gelukt! Op 3 foto's na hebben we alle foto's van de Fiery Furnace en ervoor terug.

 

Dag 6 Monument Valley - Arches

Allereerst willen we iedereen bedanken voor de lieve reacties o.a. via de blog. Ook een huishoudelijke mededeling ;-D Na weer een 'redelijke' internetverbinding te hebben, hebben we wat foto's geplaatst bij dag 4 en dag 5. Dus voor de liefhebbers kijk ook daar nog even!

Met zeer goede gevoelens zijn we vandaag vertrokken uit Monument Valley. We hebben de rode rotsen en de Navajo indianen achter ons gelaten en gaan verder richting Arches National Park. Onderweg zagen we een paar jongeren op de weg op de grond liggen. Aha, daar is dus die plek waar je de beroemde foto kunt maken van de lange weg naat Monument Valley. De jongeren bleken behulpzame Duitsers te zijn die aanboden foto's van ons te maken. Veel mensen bieden trouwens uit zichzelf aan om foto's van je te maken, vooral Amerikanen. De eerste keer was Cyriel bang dat ze er met de camera vandoor zou gaan :).

In Arches aangekomen een korte trails gelopen, de Balanced rock die amper een trail te noemen is en de Landscape Arch. Arches is een park vol met bogen die uitgesleten zijn door water. Heel apart gezicht.

De zon ging al onder bij de laatste wandeling, de campground was gelukkig vlakbij. We stonden op Devil's Garden. Hier staat je midden in het park met alleen toiletten en wastafels, verder geen voorzieningen, ook geen bereik. Heerlijk tot jezelf komen daar. Onze plek (nr. 43) had vrij uitzicht. We hebben heerlijk fikkie kunnen stoken. Naast ons stonden een paar Amerikaanse jongeren die helaas tot laat een soort hints aan het spelen waren met een electrisch piep/aftel apparaatje. Niet echt back to nature. 's Avonds stonden een paar herten een stukje verderop de grazen, heel apart. Coyote's hebben we gelukkig alleen gehoord. Alhoewel ze mensen niets doen volgens mij. Maar toch, kom ze liever niet tegen. We zijn gaan slapen met de gordijnen open in de hoop meer wild te zien.

 

Dag 5 Page - Monument Valley

WOW! Alweer? Ja, alweer en meer dan gisteren zelfs. Deze dag was een WOW in overtreffende trap.

We zijn de dag relaxed begonnen. Amerikaans ontbijt gemaakt met roerei en hashbrowns, dat zijn een soort rosti koeken. We konden wel een stevige bodem gebruiken, want er stond aardig wat op het programma.

Na het ontbijt zijn we naar Lower Antelope Canyon gegaan. Dit is een slotcanyon (soort spelonk in de grond) die uitgesleten is door water. Dit zorgt voor golvende wanden waar het licht heel speciaal op valt. Op bepaalde tijdstippen krijg je een soort lichtbundels die erg geliefd zijn bij fotografen. Deze heb je meer bij de Upper Antelope Canyon. Die is daardoor veel drukker. De Lower is rustiger en avontuurlijker. Er komt redelijk wat geklauter door smalle rotswanden bij kijken, soms ook met hoogteverschillen waar ze miniscule trapjes hebben geplaatst. Je verdwijnt aan het begin letterlijk door een gat in de grond. De gids gaf iedereen alle tijd om foto's te maken en hielp om de juiste hoek te krijgen of maakte desnoods zelf de foto. Het is bijna niet uit te leggen hoe mooi dit is. En mogelijk gevaarlijk zelfs. De canyon wordt nog steeds getroffen door flashfloods, dezelfde die gezorgd hebben voor de vorm. En waarbij 15 jaar geleden zo'n 10 toeristen meegesleurd zijn. Als er in de buurt onweer of regen is mag je er ook niet in.

Na dit spectakel stond een van mijn grote favorieten op de lijst, Monument Valley. De weg erna toe is al spectaculair. We kwamen ook nog een coyote tegen, die liep op zijn dooie akkertje over de weg. We staan op Goulding's campground. Een nette, maar kleine camping met krappe plekken. Ik heb Cyriel erin moeten loodsen, het paste maar net. We staan pal langs een weg, dat is wat minder, maar de sterrenhemel boven mij terwijl ik dit type is indrukwekkend.

Het avondeten was wederom een klein fiasco. De pizza in de oven begon zo te roken dat de rookmelder steeds afging. We hadden maar weinig tijd om te eten omdat we ons al om 18 uur bij het Visitor center moesten melden voor onze horsetour bij zonsondergang. Snel een boterham gemaakt en op weg. Ik was best gestressed door dat gehaast en ging niet bepaald relaxed het paard op.

Elvis Stanley was onze gids bij de horsetour. Super relaxede man, ook toen ik wat tegensputterde op mijn paard. Ik dacht dus serieus dat ik er alleen op hoefde te zitten en onze paarden automatisch de gids zouden volgen. Niets was minder waar, je moest hem sturen, hij liep ook niet vanzelf en er zat ook geen stopknop op. Die van mij had er weinig zin in en bleef steeds stokstijf stilstaan. Met wat hulp van Elvis (zo heet hij echt, ik heb zijn rijbewijs gezien) lukte het uiteindelijk en langzaam begon ik steeds meer te ontspannen. De rit was voor ons beide een hele speciale ervaring, je bent daar helemaal alleen met de gids. Volledige stilte en ondergaande zon die een fantastisch lichtschouwspel maakt op die mesa's (tafelbergen). Onderweg stopte Elvis een paar keer om dingen te vertellen en klopte trots op mijn been dat ik toch doorgezet had. Veel mensen stoppen als ze voor het eerst op een paard zitten. Ik begon met pijn in mijn nek en hoofdpijn en eindigde helemaal ontspannen en rozig. Het laatste stukje was nog wel spannend. Mijn paard was wat ouder en begon serieus moe te worden. Op het laatst was het alleen maar klimmen en Francis (mijn paard) begon steeds zwaarder te ademen. Op een stijl stukje stopte hij zelfs abrupt en begon grip te verliezen. Volgens Cyriel, die achter mij reed, leek het er op dat hij om zou vallen. Brr, gelukkig waren we er bijna. Afstappen was nog een uitdaging. Geloof me, 2 uur onafgebroken op een paard zitten doet wat met je lichaam. Het is ook niet goed voor de kwaliteit van de foto's, het paard wiebelde nogal.

Volgens Elvis waren lang niet alle toeristen geinteresseerd in wat hij te vertellen heeft. Ik had het idee dat hij het ook naar zijn zin had tijdens de rit. We hadden een innig afscheid met Elvis, ik kreeg een knuffel en Cyriel een bro-hug en hij leek zelfs even emotioneel toen we hem bedankten voor deze herinnering. Maar misschien was dat de vermoeidheid :).

Ik zie dat ik veel heb geschreven en nog lukt het niet om over te brengen hoe deze dag was. De tour door Lower Antelope Canyon was fantastisch, maar de rit door Monument Valley was echt een hele speciale ervaring die we nooit meer zullen vergeten.

Ik ben inmiddels naar binnen gevlucht nadat er een coyote langs onze camper trippelde.