Dag 5 Page - Monument Valley

WOW! Alweer? Ja, alweer en meer dan gisteren zelfs. Deze dag was een WOW in overtreffende trap.

We zijn de dag relaxed begonnen. Amerikaans ontbijt gemaakt met roerei en hashbrowns, dat zijn een soort rosti koeken. We konden wel een stevige bodem gebruiken, want er stond aardig wat op het programma.

Na het ontbijt zijn we naar Lower Antelope Canyon gegaan. Dit is een slotcanyon (soort spelonk in de grond) die uitgesleten is door water. Dit zorgt voor golvende wanden waar het licht heel speciaal op valt. Op bepaalde tijdstippen krijg je een soort lichtbundels die erg geliefd zijn bij fotografen. Deze heb je meer bij de Upper Antelope Canyon. Die is daardoor veel drukker. De Lower is rustiger en avontuurlijker. Er komt redelijk wat geklauter door smalle rotswanden bij kijken, soms ook met hoogteverschillen waar ze miniscule trapjes hebben geplaatst. Je verdwijnt aan het begin letterlijk door een gat in de grond. De gids gaf iedereen alle tijd om foto's te maken en hielp om de juiste hoek te krijgen of maakte desnoods zelf de foto. Het is bijna niet uit te leggen hoe mooi dit is. En mogelijk gevaarlijk zelfs. De canyon wordt nog steeds getroffen door flashfloods, dezelfde die gezorgd hebben voor de vorm. En waarbij 15 jaar geleden zo'n 10 toeristen meegesleurd zijn. Als er in de buurt onweer of regen is mag je er ook niet in.

Na dit spectakel stond een van mijn grote favorieten op de lijst, Monument Valley. De weg erna toe is al spectaculair. We kwamen ook nog een coyote tegen, die liep op zijn dooie akkertje over de weg. We staan op Goulding's campground. Een nette, maar kleine camping met krappe plekken. Ik heb Cyriel erin moeten loodsen, het paste maar net. We staan pal langs een weg, dat is wat minder, maar de sterrenhemel boven mij terwijl ik dit type is indrukwekkend.

Het avondeten was wederom een klein fiasco. De pizza in de oven begon zo te roken dat de rookmelder steeds afging. We hadden maar weinig tijd om te eten omdat we ons al om 18 uur bij het Visitor center moesten melden voor onze horsetour bij zonsondergang. Snel een boterham gemaakt en op weg. Ik was best gestressed door dat gehaast en ging niet bepaald relaxed het paard op.

Elvis Stanley was onze gids bij de horsetour. Super relaxede man, ook toen ik wat tegensputterde op mijn paard. Ik dacht dus serieus dat ik er alleen op hoefde te zitten en onze paarden automatisch de gids zouden volgen. Niets was minder waar, je moest hem sturen, hij liep ook niet vanzelf en er zat ook geen stopknop op. Die van mij had er weinig zin in en bleef steeds stokstijf stilstaan. Met wat hulp van Elvis (zo heet hij echt, ik heb zijn rijbewijs gezien) lukte het uiteindelijk en langzaam begon ik steeds meer te ontspannen. De rit was voor ons beide een hele speciale ervaring, je bent daar helemaal alleen met de gids. Volledige stilte en ondergaande zon die een fantastisch lichtschouwspel maakt op die mesa's (tafelbergen). Onderweg stopte Elvis een paar keer om dingen te vertellen en klopte trots op mijn been dat ik toch doorgezet had. Veel mensen stoppen als ze voor het eerst op een paard zitten. Ik begon met pijn in mijn nek en hoofdpijn en eindigde helemaal ontspannen en rozig. Het laatste stukje was nog wel spannend. Mijn paard was wat ouder en begon serieus moe te worden. Op het laatst was het alleen maar klimmen en Francis (mijn paard) begon steeds zwaarder te ademen. Op een stijl stukje stopte hij zelfs abrupt en begon grip te verliezen. Volgens Cyriel, die achter mij reed, leek het er op dat hij om zou vallen. Brr, gelukkig waren we er bijna. Afstappen was nog een uitdaging. Geloof me, 2 uur onafgebroken op een paard zitten doet wat met je lichaam. Het is ook niet goed voor de kwaliteit van de foto's, het paard wiebelde nogal.

Volgens Elvis waren lang niet alle toeristen geinteresseerd in wat hij te vertellen heeft. Ik had het idee dat hij het ook naar zijn zin had tijdens de rit. We hadden een innig afscheid met Elvis, ik kreeg een knuffel en Cyriel een bro-hug en hij leek zelfs even emotioneel toen we hem bedankten voor deze herinnering. Maar misschien was dat de vermoeidheid :).

Ik zie dat ik veel heb geschreven en nog lukt het niet om over te brengen hoe deze dag was. De tour door Lower Antelope Canyon was fantastisch, maar de rit door Monument Valley was echt een hele speciale ervaring die we nooit meer zullen vergeten.

Ik ben inmiddels naar binnen gevlucht nadat er een coyote langs onze camper trippelde.

Dag 4 Grand Canyon - Page

Hey! Een mini eekhoorn.....camera snel.....shit te laat. Helaas is dat het enige wild dat te zien was op Mather Campground. Het gasfornuis werkte weer, misschien dat er door de kou gisteravond een beveiliging in werking is gesteld of door de vele rook van alle kampvuren. Het stond er serieus blauw van de kampvuur rook. Geen idee, maar het werkte weer. Als ontbijt de hotdogs van gisteravond soldaat gemaakt :).

De hoofdpijn van gisteravond was bij Sas omgeslagen in een migraine aanval. We waren van plan de Grand Canyon in te lopen, maar dat hebben we helaas moeten laten schieten. Tegen de tijd dat we de camping af moesten, was ze genoeg opgeknapt om verder te gaan. Eerst nog langs het bezoekers centrum en wat souveniers gekocht. We kregen nog een heerlijk kopje thee aangeboden. Om naar Page te gaan rij je helemaal langs de Grand Canyon. Daar lekker aan de rand gelunched. En een leuk Nederlands stel tegen gekomen die nu halverwege hun reis zijn. Toch even leuk om met Nederlanders te kletsen over de reiservaringen. Je maakt trouwens ook makkelijk contact met de Amerikanen, ze maken graag een babbeltje en vinden het fantastisch dat die maffe Europeanen helemaal naar hun land komen om rond te trekken.

Lunchstop langs de Grand Canyon

Na de lunch reden we het Grand Canyon gebied uit en zag je het landschap langzaam van naaldbossen veranderen in droge, rode rotsen met struiken. Voorproefje van Monument Valley morgen. Overal langs de weg staan kraampjes met handgemaakte Navajo sieraden. De meeste zijn echter in zo'n belabberdde staat dat het niet echt uitnodigd om te stoppen.

Vlak voor Page zijn we gestopt bij Horseshoe Bend. Hier heeft de Colorado een bocht van 230 graden (kan ook 270 zijn) uitgesneden. Hier staan nergens hekken en het is dus goed uitkijken, een tijdje terug is er nog een Griekse toerist naar beneden gevallen. Ondanks alle waarschuwingen zie je hier, net als bij de Grand Canyon, mensen de gekste dingen doen voor een mooie foto. Doodeng. Soms staan hele gezinnen te wiebelen op de rand.

Horseshoe Bend

Vandaag verblijven we op Wahweap campground, een van de duurdere van deze reis. Mooie, maar erg gecultiveerde camping met vanaf onze plek een fantastisch uitzicht over Lake Powell. Vanavond voor het eerst kunnen bbq'en. Man, wat waren die Bubba burgers lekker. Ik zit de verslagen van gisteren en vandaag af te maken terwijl Cyriel een kampvuur aan het bouwen is. Heerlijk ontspannen einde van deze dag zo.

En ja Ies en Annemieke, de porties zijn hier groot, groter, grootst. We hadden gisteren een coke size small, die kan bij ons doorgaan voor een large. We hebben hem maar gedeeld ;).

Dag 3 Kingman - Grand Canyon

WOW!! Gaaf!! Waarom? Dat lees je verderop.

Deze morgen weer errug vroeg wakker maar ik heb nog verder kunnen slapen. Het effect van het tijdsverschil is op mij toch iets erger dan bij Sas alhoewel ze was ook om 6 uur al klaar wakker.

We hebben nog even kunnen douchen in onze RV met flink heet water. Voordat we weggingen hebben we onze laatste zaakjes ( ;-D) gedumpt en onze vers water tank verder aangevuld.

Vandaag staat de Grand Canyon op het programma. We kunnen een klein stukje meepakken van de welbekende route 66 en stoppen nog even in Seligman. In dit dorpje doen ze een poging het gevoel van Route 66 terug te brengen. Erg toeristisch - een aantal touringcars kwam net aangereden vol met Nikons en Fuji high-advanced fototoestellen. Ik twijfel nog of Seligman in hun opzet is geslaagd maar vermakelijk is het zeker, voor even. Overigens wel een fantastisch ijsje gegeten bij Delgadillos Snowcap, met een leuke verrassing. Wat dat is, verklappen we niet, dat bederft de pret als je voor het eerst gaat.

De inspiratie voor Cars?

Delgadillos Snowcap

Na Seligman hebben we een stuk gereden over Route 66 met op de radio Sultans of Swing. De combinatie is top!

Bij de ingang van het park kon je goed merken dat de Amerikanen een lang weekend vrij hebben aangezien het redelijk druk was. We hebben direct de America The Beautifull pas gekocht, daarmee kunnen we jaar lang alle Nationale parken bezoeken.

Onze plek was nr. 296, een ruime plek compleet met picknick tafel en een plek om een fikkie te stoken.

Na aankomst hebben we direct onze rugzakken gepakt om de Grand Canyon te gaan bekijken. Het vervoer binnen het park is zeer goed geregeld. Er gaan shuttlebussen die je naar elke plek binnen het park brengen. Bij de campground kan je de bus pakken en zo het park gaan verkennen. Het gebruik van de bussen bracht herinneringen naar boven van bus 11 en 12 naar de Uithof. De bussen zaten goed vol zeg maar. Mensen moesten zoveel mogelijk naar achter doorlopen en ik citeer "use every inch of the floor".

Bij het bezoekerscentrum kun je al lopend naar het eerste uitzichtpunt van de Grand Canyon. Woorden schieten te kort als je dat ziet. Wat ontzettend mooi, groot en spectaculair! Elke kant waar je heen kijkt is anders en veranderd continu door de zon.

Bij het bezoekerscentrum nog de film bekeken over het ontstaan van de Grand Canyon, waarna we naar viewpoint Hermits Rest vertrokken. Vandaar zijn we stukje terug gelopen, via de Rim trail, naar Pima point om de zonsondergang te zien. Dat stukje was fantastisch, even helemaal alleen.

Terug hadden we enorm zin in eten. Hotdogs stonden op het menu. Met nadruk op stonden, want het gasfornuis deed het niet. 's Ochtends had Sas nog een bakkie koffie gezet, dus hij heeft gewerkt. Koelkast werkt ook op gas en die deed het gewoon. Vreemd... Te moe om iets anders te regelen hebben we maar een zak chips opengetrokken. Meteen naar bed gegaan, beide best hoofdpijn, teveel gedaan en nog beetje jetlag denk ik.